21:00 – Het is inmiddels 2025 en ik ben nog steeds hopeloos aan het worstelen met mijzelf en het leven. In de kern ervaar ik dat ik geen goede keuzes kan maken voor mijzelf op basis van ‘inner-weten’. Veel vaker kies ik voor het verleden en de daarmee samenhangende overtuigingen, spanningen, gevoelens en gedrag. Oftewel: ego.
Edwin van ‘het geheim van verlicht zijn’ heeft mij er vaker op gewezen dat het belangrijk is oude berichten met inzichten opnieuw te lezen, omdat wij mensen de neiging hebben om terug te vallen in oude overtuigingen, oude gevoelens en oud gedrag. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat het lijkt alsof ik een nieuw inzicht heb opgedaan, terwijl ik dat bijvoorbeeld 2-3 jaar geleden al had ontdekt. Als ik mijn berichten niet opnieuw lees, dan bestaat de kans dat ik inzichten blijf herontdekken en daarmee geen vooruitgang boek. Hieronder ga ik een aantal inzichten opnieuw uitwerken.
1. “Er kan iets anders zijn/bestaan dan de realiteit”
Deze overtuiging is hardnekkig, omdat mijn hele ego-ervaring juist gericht is op het ontkennen en verdringen van de waarheid dat er niets is/bestaat. De realiteit of de waarheid is: er is niets. Mijn constante ervaring is dat er juist wel iets is: dingen, gevoelens, spanningen, een fysiek lichaam, een binnen- en buitenwereld, etc.
De waarheid is dat het idee dat er iets anders is of kan zijn dan de realiteit (= de waarheid), dat dat een illusie en dus afweer van het ego is. Het ego kan geloven én ervaren dat er iets anders bestaat, maar dat maakt het nog niet waar.
2. Kiezen is een illusie
De overtuiging dat ik (als persoon) werkelijk iets te kiezen heb, is een illusie. De illusie van keuze is heel erg overtuigend, omdat het lijkt alsof er werkelijk wat op het spel staat. Alsof ik werkelijk kan bepalen wat de uitkomst gaat zijn van het kiezen van geprojecteerde keuzemogelijkheden (op basis van herinneringen uit het verleden).
Het inzicht dat er werkelijk niets te kiezen valt beangstigd mij, omdat ik dat niet meer kan ontsnappen aan geprojecteerde situaties die ik onveilig of gevaarlijk acht. Voor mij heeft ‘kiezen’ mij altijd ‘de zekerheid’ geboden dat ik mijzelf in veiligheid kan brengen. En dat ik aan vervelende, onveilige en gevaarlijke situaties kon ontsnappen als kind.
De waarheid is dat er niets te kiezen valt. Het idee dat ik (als ego/persoon) kan kiezen geeft mij betekenis, vrije wil en de illusie van controle/macht over mijzelf, anderen en het leven.
De waarheid is dat de illusie van keuze een probleem creëert voor de kiezer. Kiezen veronderstelt dat iets beter is dan iets anders, maar op basis van wat? Van het ingebeelde verleden op basis van herinneringen die constant gereconstrueerd worden? Overgave is fantastisch als er ook keuze blijft bestaan. Want een leven zonder keuze betekent automatisch dat ik als persoon/ego niet meer kan bestaan. En dat ik overgeleverd ben aan de grillen van het universum (dit is wat ik geloof). En ik ervaar het als heel beangstigend om geen controle te hebben over mijzelf, mijn ervaringen en het leven.
De waarheid is dat het geheel niets nodig heeft en geen belang heeft om zichzelf ten gronde te richten of kapot te maken of anderen iets aan te doen. Alleen inzicht is niet genoeg om mij dit eigen te maken; daar is ook vertrouwen voor nodig. En lijk ik op dit moment nog onvoldoende van te hebben.
De waarheid is dat het geheel zichzelf niet afwijst en daarmee beschikt over een absoluut vertrouwen in zichzelf; het wordt namelijk door niets of niemand begrenst. ‘Ik als geheel’ beschik dus al over dat absolute vertrouwen. Hier en nu.
3. “Gedachten en gevoelens hebben betekenis”
Ik ken nog steeds betekenis toe aan gedachten en gevoelens. Ik ben mij ervan bewust dat ze eindig, begrenst, relatief, veranderlijk en een illusie zijn, en toch trap ik er elke dag weer in. Ik voel mij regelmatig ook echt incompetent (= ‘primaire afweer’), gefrustreerd, verdrietig en een tikkeltje wanhopig dat het mij niet lukt om los te laten. Om het verleden – in de vorm van gedachten, gevoelens en gedragingen – in mijzelf los te laten. Ik geef het leven vaak de schuld dat het doorzien en oplossen van het verleden te moeilijk is. Dat ik niet uit het goede hout gesneden ben hiervoor.
De waarheid is dat het loslaten van het verleden – en in het verlengde daarvan ‘Verlichting’ – maar voor heel weinig mensen weggelegd is. Jed McKenna schat in zijn boeken dat 1 op de 10.000 flirt met het idee van ‘Verlichting’. En dat 1 op de 100.000.000 het lukt om ‘Verlichting’ te bereiken. Ik vermoed dat het succespercentage iets hoger ligt, maar het is en blijft een hartstochtelijke en moeilijke onderneming.
De waarheid is dat gedachten, bewuste en onbewuste overtuigingen geen betekenis hebben. De waarheid is dat emoties, gevoelens en spanningen op zichzelf geen betekenis hebben. Het ego kent betekenis toe aan de verschijningen in het fysieke lichaam. Emoties, gevoelens en spanningen hangen vaak wel samen met de overtuigingen die ik bewust of onbewust geloof, maar op zichzelf dragen ze geen betekenis met zich mee.
4. “Mijn binnenwereld kan anders zijn dan deze is”
Mijn binnenwereld en de emoties, gevoelens en spanningen die daarin verschijnen, is het resultaat van geloof. Het geloof dat ik het ego ben brengt al veel basisspanning, stress, onrust en onvrede met zich mee. Het afwijzen van de waarheid, de realiteit en ‘Dat Wat Ik Ben’ brengt veel shit met zich mee.
Ik ervaar dat ik een interne waarnemer heb die constant gericht is op wat er in de binnenwereld gebeurt. Ik ervaar mijn binnenwereld als een probleem dat opgelost moet worden. Ik geloof dat interne realiteit anders kan zijn dan dat deze is.
De waarheid is ‘ik voel een probleem → er is geen probleem’. De betekenis die het ego toekent aan de binnenwereld is een vorm van afweer. Als introvert ben ik vooral gericht op de binnenwereld in tegenstelling tot extraverten die vooral gericht zijn op de buitenwereld.
De waarheid is dat de externe realiteit onveranderbaar is. En voor de interne realiteit geldt natuurlijk precies hetzelfde. Echter, ik geloof dat ik de binnenwereld kan veranderen en oplossen → is dat waar?
Vasthouden aan de binnenwereld biedt mij houvast. Volgens mij ben ik niet zo gehecht aan de buitenwereld, maar juist wel aan mijn binnenwereld. De buitenwereld kan mij eigenlijk gestolen worden, maar wat betreft mijn binnenwereld denk ik daar toch anders over.
Mijn binnenwereld is wat ik ken. Mijn binnenwereld is mijn verleden. Mijn binnenwereld geeft mij als persoon/ego betekenis.
De waarheid is dat de binnenwereld samenhangt met de buitenwereld. Als ik mij bijvoorbeeld gelukkig of alleen voel in mijn binnenwereld, dan voel ik mij ook gelukkig of alleen in de buitenwereld. De ene wereld staat niet los van de andere wereld. Beide werelden zijn relatief, veranderlijk, verdeeld, begrensd en een illusie.
De waarheid is dat beiden werelden niets met ‘mij als geheel’ te maken hebben. ‘Ik’ ben absoluut bewustzijn dat onbegrensd, onveranderlijk en onverdeeld is. Er bestaat niets anders dan bewustzijn. Alle verschijningen in de binnen- en buitenwereld hebben niets met ‘mij als geheel’ te maken; ze zeggen niets over wie of wat ik ben, hoeveel ik waard ben, welke betekenis ik heb en of ik het wel of niet goed doe.
De waarheid is ‘er is niets’. En nooit geweest ook. ~ lzv