21:00 – Vandaag was ook weer een bijzonder klotedag om mee te maken. Ik zat nog steeds helemaal vast sinds de afweerreactie van eergisterochtend. Toen ik vanavond thuis kwam, besloot ik er helemaal voor te gaan en de blokkade op te lossen. Als ik niet weet hoe, begin ik eerst altijd met hardop beschrijven hoe ik mij fysiek en emotioneel voel. Daarna ga ik terug naar het moment dat het afweermechanisme in werking trad en pas ik PRI toe op mijzelf.
Het kostte me even wat tijd om in contact te komen met mijzelf en mijn gevoelens, maar op een gegeven moment kreeg ik helder wat er aan de hand was. Afgelopen woensdag had ik mijn vrije dag en ik had nog flink wat werk liggen voor deze week op mijn werk. Bij de gedachte dat ik het werk deze week nooit kon afkrijgen kreeg ik een angst- en lichte paniekreactie, waarna het volgende afweermechanisme de ervaring volledig verdrong. En ik dissocieerde van mijzelf.
Via PRI kwam ik er anderhalf uur geleden achter dat ik mijn taken op werk extreem serieus neem. Verantwoordelijkheid dragen en mij verantwoordelijk voelen voor de taken die ik opgedragen heb gekregen – het merendeel heb ik zelf gecreëerd, is een ‘valse hoop’ afweer. Ik kon de oude verdrongen werkelijkheid in mijzelf tot leven wekken en oude beelden en diepe, koude gevoelens van eenzaamheid toelaten en ervaren. Ik begrijp eindelijk wat Ingeborg bedoeld met dat veel ervaringen voor kinderen te bedreigend zijn om onder ogen te komen, dag in, dag uit. En omdat een kind ook nog geen tijdsbesef heeft, maakt het toelaten van die ervaring er niet makkelijk op. Ik had er zojuist al enorme moeite mee, maar ik wist dat het tijdelijk zou zijn en daarom kon ik de ervaring toelaten en doorvoelen.
Eenzaamheid dus.
Daarna kwam nog een andere verdrongen ervaring uit het niets opzetten. Deze had te maken met het seksueel misbruik dat ik ondergaan ben in mijn tienerjaren. Ik begin langzaam te accepteren dat dit mogelijk altijd een deel van mij zal zijn/blijven. En dat ik wellicht de rest van mijn leven het trauma bij mij zal dragen en mogelijk zo nu en dan getriggerd of eraan herinnerd kan worden.
De acceptatie dat ik een imperfect wezen ben. De acceptatie dat ik een imperfect mens met gebreken, trauma en een ingebeeld verleden ben, waar ik mogelijk nooit los van zal komen. En daar begin ik langzaam vrede mee te hebben. En dat voelt goed. ~ lzv