20:30 – Ik ervoer dat ik weer flink in mijn hoofd zat vandaag, wat voor veel innerlijke onrust en stress zorgde. Ik vind het nog steeds erg moeilijk om te accepteren hoe ik mij voel. Er lijkt telkens weer een nieuwe egolaag met bijbehorende afweer – waar ik mij eerst bewust van moet worden – verschijnt. Het ego is ontzettend goed is het verdringen en ontkennen van overtuigingen en gevoelens, maar ook in het verdringen van afweren (wat op zichzelf ook weer een afweer is).
Ik lig op de bank en werd mij bewust van de verdrongen overtuigingen en ervaringen:
- ‘Ik kan het niet alleen’.
- ‘Ik kan emoties en gevoelens niet alleen voelen’.
- ‘Ik kan het leven niet alleen aan’.
- ‘Ik kan de realiteit niet alleen; ik kan de energie angst niet alleen aan’.
Ik merk dat ik ook nog steeds zoveel ‘moet’ van mijzelf. En het vreemde is dat ik mij er helemaal niet bewust van ben, los van de spanning en stress die het ‘moeten’ veroorzaakt. Alsof deze vorm van ‘valse hoop’-afweer ook weer verdrongen is naar de schaduw van mijn bewustzijn. Heel vreemd.
‘Ik moet nog steeds presenteren van mijzelf’ → ‘ik moet een goede jongen, man, mens, persoon zijn’ → ‘valse hoop’-afweer.
Ik ben zo ontzettend moe (van mijzelf)
Ik ben moe van alles wat ik van mijzelf moet (doen). Ik moet mijzelf de hele tijd bezighouden, want anders houd ik op te bestaan → is dat waar?
Nee, want datgene wat constant iets ‘moet’ van zichzelf, probeert iets te bereiken vanuit angst (voor de dood). Angst voor in de steek gelaten worden → angst om alleen te zijn → angst om nooit meer liefde te ontvangen → angst voor de dood.
De waarheid is dat ‘ik’ niets (en dus ook geen liefde) nodig heb om te bestaan.
De waarheid is dat er geen voorwaarden bestaan waaraan ‘ik’ moet voldoen alvorens te mogen bestaan → ‘ik als geheel’ is het enige dat bestaat/is. Buiten het geheel is er niets.
De waarheid is dat er niets gedaan hoeft te worden, omdat er ook niets verkeerd is. Er hoeft niets rechtgezet of opgelost te worden, omdat er niets is dat fout, krom of een probleem is. ~ lzv