11:00 – Eén van de dingen die ik nog steeds lastig vind is ‘waarheid spreken’. Ik heb het hier niet over de absolute waarheid die niet uitgedrukt, gesproken, begrepen of gevat kan worden, maar over het uitspreken van ‘mijn waarheid’. Na het lezen van de boeken van Jed McKenna en gesprekken met Edwin, concludeerde ik dat elke mening, observatie, gevoel in essentie betekenisloos was, en ik het daarom net zo goed niet kon uitspreken. Immers, als iets per definitie betekenisloos is, waarom zou ik daar dan moeite voor doen en tijd instoppen?
Het antwoord: omdat ik het verdringen en ontkennen van mijn observaties, meningen en ‘waarheden’ onderdeel is van het op angst gebaseerde negatieve zelfbeeld van het ego. Omdat ik bang ben dat als ik een observatie deel, vragen stel en – voornamelijk in werkverband – de confrontatie met een collega aanga, ik bang ben voor afwijzing, conflict en de ander te kwetsen.
Ik ben bang om mijn niet op angst gebaseerde mening te geven, vragen te stellen en mensen te wijzen op denkfouten. Niet omdat ik zo graag gelijk wil hebben. Nee, omdat ik bang ben om mijzelf te zijn en gewoon in alle eerlijkheid ergens over te spreken, anders op aan te spreken en de mogelijke gevolgen hiervan op hemzelf en anderen terug te geven.
Ik heb gewoon een mening over wat goed en fout is binnen een werkomgeving. Ik heb ook een mening over wat goed en fout is over hoe wij mensen met elkaar om zouden moeten gaan en wat fatsoenlijk, respectvol en sociaal gedrag is. Ik heb een mening. En dat is oké. Ik sta ergens voor. En dat is oké. Ik vind bepaalde dingen in omgangsvormen belangrijk en dat is oké.
Betekenisloosheid? Fuck that. Ik wil mijzelf zelf en mijzelf uitdrukken op een waarachtige en niet op angst gebaseerde manier. Ik wil mijzelf accepteren. En ik ben helemaal klaar met bepaald gedrag op mijn werk van collega’s. En ook in de samenleving. Ik heb hoge normen en waarden. Ik houd van respect, fatsoen en verantwoordelijkheid nemen. Is dat betekenisloos? Misschien wel, maar ik vind het wel belangrijk om als mens ergens voor te staan. Want hoe wij als sociale dieren op dit moment met elkaar omgang in allerlei verschillende situaties is echt verschrikkelijk.
Rutger Bregman beschrijft in zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ dat mensen over de hele wereld als jagers en verzamelaars harmonieus met elkaar samenleefden. Groepen kwamen elkaar regelmatig tegen en je kon als individu makkelijk overstappen van de ene naar de andere groep. Er bestond geen wantrouwen. Privébezit was ook nog niet uitgevonden. Mensen waren gelukkig, blij, gezond en leefden in harmonie met zichzelf, anderen en de natuur. Iemand vermoorden omdat hij of zij een ander geloof, kleur, ras, gender, etc. was/had? Of beter gezegd: een ander mens vermoorden omdat die anders was dan jij/de groep was een absurde gedachte. Heel veel inheemse gemeenschappen hadden voor de koloniale tijd nog helemaal geen wapens om elkaar te lijf te gaan. Die werden meegebracht door ons, de blanken. Evenals talloze ziekten en de afbraak van normen, waarden en cultuur.
De mens is geestesziek. De mens is echt geestesziek. Dat is mijn mening. De mens is verward, ziek, zoekend, dolend, afgedwaald, gefrustreerd en hopeloos verdwaald in zichzelf en samen met de anderen om zich heen. Niet omdat hij of zij niet verlicht is. Nee, omdat de mens geen enkel idee meer heeft wie of wat hij is en een geloofssysteem volgt dat het eeuwenlange product is van wat wij de meest ontwikkelde beschaving op aarde noemen. Een samenleving of systeem die het slechtste in mensen naar boven haalt of beter gezegd: aanleert. Wat blijkt uit de wetenschappelijke onderzoeken van Rutger Bregman is dat de mens van nature allesbehalve slecht is. Van nature zijn wij sociaal, vriendelijk en groepsdieren. Alleen zijn we door ons korte termijn denken, angst en hebzucht totaal van onze ware natuur vervreemd geraakt. Als collectief en vervolgens elk individu die in de gemeenschap wordt geboren, wordt aan dezelfde waanzin blootgesteld en hetzelfde geleerd: de mens is slecht, de mens is tot de meest vreselijke dingen in staat, de mens is niet te vertrouwen. Allemaal uitingen van de meest vreselijke geestesziekte die er op aarde bestaat: het ego. Bah. ~ lzv