12:30 – Waar ik echt een hekel aan godsgruwelijke hekel aan heb zijn de terugvallen tijdens mijn zoektocht naar de waarheid. Tijdens mijn zoektocht word ik fysiek, emotioneel en intellectueel al enorm uitgedaagd, wat al lastig genoeg is. Als ik dan na hard werken eindelijk iets doorzie en een helder moment ervaar, dan is het fijn als ik de dag erna weer vanuit die bewustzijnsstaat verder zelfonderzoek kan doen. Dat zou het echt een heel stuk makkelijker maken.
Nu is het eigenlijk altijd (ja echt altijd!) dat ik de dag erna weer terugval in een bewustzijnsstaat met spanning en stress. Tijdens het slapen lijkt het ego weer terrein terug te winnen en dan lijkt het alsof ik de dag erna weer helemaal opnieuw moet beginnen. Ik heb hier zo’n hekel aan en het frustreert me diep. Ik vind het ook echt oneerlijk hoe dit werkt.
Edwin heeft dit effect omschreven als het egovliegwiel; het onthechten van wat ik geloof kost tijd ook al heb ik een overtuiging en/of onwaar verband al doorzien. Frustrerend.
Als ik mijn bewustzijnsstaat (die ik nu ervaar) vergelijk met twee dagen geleden, dan ervaar ik inderdaad – zoals Jed McKenna zo mooi omschrijft – dat ik in een coma zit. Het voelt alsof ik energetisch bezet word door het ego en dat heeft op intellectueel niveau, emotioneel niveau en fysiek niveau zijn uitwerking: spanning, zwaar voelen, complexiteit ervaren, moeite hebben met nadenken, half dood voelen vanbinnen.
Is het leven oneerlijk?
Ik geloof dat het leven oneerlijk is. Ik geloof dat ik genoeg geleden heb (pijn, spanning, stress) en dat ik – op basis van mijn inzet en tijdsinvestering – nu al het verleden (incl. angstlichaam) los had moeten hebben gelaten. Ik geloof dat het leven mij tegenwerkt en het mij extra moeilijk maakt door o.a. tijdens mijn slaap de opgedane inzichten van de dag volledig teniet te doen. Ik geloof dat het leven niet wil dat ik een bewuste staat van zelfacceptatie en dus Verlichting bereik.
Ik geef het leven dus de schuld dat ik hiernu nog steeds vast zit aan het verleden. Ik geef het leven de schuld dat het mij nog niet gelukt is om het verleden (incl. angstlichaam) los te laten. Ik zou ‘het leven’ ook kunnen vervangen door ‘God’ of ‘het universum’. Het is de schuld van iets of iemand anders dat ik hiernu nog steeds vastzit aan het verleden en het egomechanisme → is dat waar?
De waarheid is dat er niets anders bestaat dan ‘ik’, ook wel ‘het geheel’, ‘het leven’, ‘god’ of ‘het universum’ genoemd. De waarheid is onbegrensd, onveranderlijk, ongedeeld en absoluut. In tegenstelling tot mijn persoonlijke ervaring van afgescheidenheid die bestaat uit de ervaringen van tegenstellingen die begrensd, veranderlijk, gedeeld en relatief van aard zijn. Die onderdeel van het duale denken zijn.
Ik (als persoon/ego) ken betekenis toe aan mijn huidige bewustzijnsstaat en vergelijk die met die van twee dagen geleden. Vervolgens ken ik er een waardeoordeel aan toe en probeer de terugval te verklaren; ik moet iemand de schuld geven en veroordelen voor wat ik waarneem. Deze laatste zin raakt mij: “ik moet iemand de schuld geven en veroordelen voor wat ik waarneem.” Er moet een verklaring voor zijn; er moet iemand schuldig aan zijn; er moet iemand voor terechtgesteld en veroordeeld voor worden. En plaats van naar mijzelf (als ego/persoon) te kijken, externaliseer ik de reden/oorzaak en geef ik het leven, god, het universum, het het geheel, liefde de schuld.
De waarheid is dat er niets anders bestaat dan ‘ik’. Wie of wat ik ook de schuld geef, uiteindelijk geef ik mijzelf direct of indirect de schuld. Ik geef mijzelf de schuld voor het feit dat ik het verleden (incl. angstlichaam) nog niet heb losgelaten. Ik reken mijzelf dat aan.
De waarheid is dat ik (als ego/persoon) het verleden (incl. angstlichaam) niet los kan laten, omdat het niet mijn aard is om los te laten. Het is de aard van het ego om te identificeren, vast te grijpen en vast te houden. Het ego weet en begrijpt niet wat loslaten inhoudt, omdat het de afwezigheid van iets is/betekent. Het ego kan loslaten intellectueel bevatten, maar het nooit maar dan ook nooit realiseren vanuit ‘doen’.
De terugvallen in bewustzijnsstaten tijdens mijn slaap en de dag erna heb ik geen invloed op. Dat klopt niet helemaal. Ik kan ervoor kiezen om heel bewust te gaan slapen, eventueel met een korte meditatie vooraf. En zeker niet gaan scrollen op mijn telefoon. Oftewel, minimaliseren van externe prikkels voordat ik ga slapen.
Maar is het leven nou echt oneerlijk?
Als ik kijk naar mijn leven, dan mag ik niet klagen. Ik heb een schitterend nieuwbouw appartement met warmtepomp vlakbij Amsterdam CS. Verder werk ik 3-4 dagen (vaker drie dan vier) per week en ontvang ik best wel veel huurtoeslag (omdat ik ervoor kies om niet zoveel te werken. Verder ben ik fysiek gezond en woon ik in één van de beste landen van de wereld qua veiligheid, stabiliteit, welvaart, gezondheidszorg, huisvesting en welzijn. Ik ben best wel bevoorrecht om te wonen en leven in Nederland als ik dat vergelijk met het merendeel van de andere landen in de wereld. Bovendien heb ik veel tijd en mogelijkheden om te werken aan mijn persoonlijke ontwikkeling en zelfonderzoek. Dat kan ik zeker niet oneerlijk noemen, maar juist vrijgevig en ruimhartig van het leven.
Dat ik regelmatig worstel met de terugvallen die ik heb, daar sta ik niet alleen in. Edwin heeft daar bijvoorbeeld ook last van en onthechten lijkt dus een universeel iets te zijn (wellicht biologisch van aard; langzame afbraak van gecreëerde neuropaden?).
Mijn conclusie is dan ook dat het leven niet oneerlijk is. Ik heb alle tijd, ruimte, geld en mogelijkheden om iets van mijn leven te maken. En om mijn tijd te weiden aan persoonlijke ontwikkeling en zelfonderzoek.
Ben ik zelf misschien oneerlijk?
Ik probeer overtuigingen altijd om te keren zoals bij de 4 vragen van Byron Katie. Het eerste dat mij te binnen schiet is dat ik niet eerlijk ben naar mijzelf. Ik geloof constant dat ik echt mijn best doe en ik alles geef om het verleden los te laten, maar is dat wel waar? Wil ik het verleden wel echt loslaten of heb ik een verborgen agenda voor mijzelf?
Eerlijk zijn gaat over oprecht en waarheidsgetrouw zijn (richting mijzelf) over mijn beweegredenen, mijn intenties en mijn gevoelens en daar eigenaarschap over (durven) nemen.
Ik geloof oprecht dat ik niet weet hoe ik mijzelf voor de gek houd, maar ergens klopt er in mijn ervaring iets niet. Volgens mij draai ik om de hete brei heen en zorg ik er zelf sneaky voor dat ik blijf zoeken zonder te vinden. Te grappig. Alles doen om maar de controle los te willen laten, zolang ik de controle maar vast houd, hahaha. Zo kan ik natuurlijk nog heel lang een spelletje spelen met mijzelf.
De vraag is: hoe houd ik mijzelf voor de gek?
Eén van de dingen waarmee ik mijzelf voor de gek houd is dat ik blijf geloven dat ik nog een volgend inzicht op moet doen, dat ik nog een overtuiging moet onderzoeken om mijzelf te kunnen accepteren. Er is steeds iets nodig (lees: er bestaan voorwaarden) om de controle los te kunnen laten en mijzelf te kunnen accepteren.
De waarheid is: ‘ik heb niets nodig’ en ‘de waarheid wordt door niets begrensd’ (oftewel er kunnen geen barrières of voorwaarden bestaan).
Een ander ding is dat ik constant wegvlucht van mijn gevoelens (heel irritant). En ik geloof dat ik niet weet hoe ik mijzelf en mijn gevoelens kan accepteren → is dat waar?
De waarheid is dat ik niet wil toegeven (en dus accepteren) dat ik bang ben voor de realiteit. Dat ik bang ben voor de waarheid over mijzelf.
Een laatste ding is dat ik geloof dat ik iets moet doen om mijzelf te accepteren. Ik ben mij ervan bewust dat dit klinkklare onzin is, maar toch probeer ik van alles te doen om mijzelf te accepteren én de controle los te laten:
- Overtuigingen blijven onderzoeken tot in de oneindigheid; ik geloof dat ik kennis, inzicht en/of begrip tekort kom om ‘het’ te kunnen begrijpen en mijzelf te kunnen accepteren. De waarheid is dat er niets te weten, te begrijpen en/of te verklaren valt, omdat er namelijk niets is/bestaat; de waarheid is onbegrensd.
- Ik geloof dat ik sowieso van alles moet doen (klusjes, huishoudelijke taken, dingen, activiteiten, etc.) omdat ze anders niet gedaan of gerealiseerd worden. Maar meer nog geloof ik dat ik iets moet doen om zelfacceptatie te bereiken. Dat, terwijl zelfacceptatie een staat van zijn is; een staat van niet-doen is.
~ lzv