00:00 – Vanavond heb ik weer een mannencirkel van mijn mannengroep bijgewoond. Ik heb mij de hele avond gespannen gevoeld en ik ga er nu achter proberen te komen wat daar nu de reden/oorzaak voor is.
Ik ken veel betekenis toe aan hoe ik mij voel (aan mijn gevoel). Ik weet dat mijn gevoel het resultaat is van wat ik geloof. En wat ik geloof is afkomstig uit het verleden.
Betekenis toekennen aan wat ik voel
Ik voel spanning, stress en boosheid en ik ken daar de volgende betekenissen aan toe:
- ‘Ik ben boos’
- ‘Ik accepteer mijzelf niet’
- ‘Ik wijs mijzelf af’
- ‘Ik durf mij niet over te geven aan mijn gevoel’.
- En in het verlengde van mijn vorige punt: ‘ik voel mij onveilig’.
De waarheid is dat ik vanavond de hele avond fysiek en emotioneel veilig was. Binnen de mannencirkel is elke emotie, gevoel, spanning, stress welkom. Zonder oordeel.
Dus emotioneel voel ik mij misschien niet veilig, de waarheid is dat ik emotioneel en fysiek veilig ben. Ik kan gewoon mijzelf zijn.
Ik merk dat ik constant de controle probeer te houden, maar dat ik niet begrijp wat de reden/oorzaak van de controledrang is.
Ik geloof dat wat ik voel waar is
Edwin vertelde mij dit weekend dat ik op dit moment eigenlijk maar één denkfout maak: ik geloof dat wat ik voel waar is. Ik geloof dat wat ik voel betekenis heeft. En daar heeft hij gelijk in: ik houd ontzettend vast aan mijn gevoel. Ik klamp mij er helemaal aan vast en ik geloof dat wat ik voel van waarde is, terwijl mijzelf ermee identificeren juist heel veel pijn, stress en lijden veroorzaakt.
Zou het kunnen dat ik mijn gevoel zo extreem probeer te controleren, omdat ik mijzelf haat? Omdat ik geloof dat ik een slecht persoon/mens ben? Zou dat kunnen? Dat zou betekenen dat ik geloof dat ik mijn gevoel ben, terwijl gevoelens relatief, veranderlijk, begrensd en duaal van aard zijn. Hier los ik niet veel mee op.
Ik vermoed dat de meeste peuters, kleuters en kinderen geloven dat ze hun gevoel zijn. En het controleren en afwijzen van het gevoel is een afweermechanisme van het kinderego. Hier schiet ik ook niets meer op; dit wist ik ook al.
Zou het kunnen dat de haat en boosheid die ik voel een extreme ‘primaire afweer’ is van het ego, om ervoor te zorgen dat het Zelf niet zichtbaar kan worden?
Of is de haat en boosheid een afweer tegen eventueel verdriet en emotionele pijn als gevolg van verlating van mijn vader?
Ik weet wel dat die spanning, stress en onrust als gevolg van boosheid, haat en woede alle aandacht naar zich toetrekt. Dat het al mijn aandacht opslokt. En ik het lastig vind om te zien wat nu waar is en wat niet.
- Boosheid richting mijzelf = extreme ‘primaire afweer’.
- Haat richting mijzelf = extreme ‘primaire afweer’.
En toch voel ik dat ik enorm beperkt word door de spanning, stress, boosheid, woede die ik voel. Ik voel mij niet vrij. Ik kan wel concluderen dat ik geen betekenis moet toekennen aan hoe ik mij voel, maar ik voel mij juist heel erg boos, kwaad, gestrest, woedend. Dat is wat het is. Ik kan er niets anders van maken.
Het gaat erom dat ik mijn aandacht er echt op schijn. En voel wat er is in plaats van geloven wat ik voel (= afwijzen wat ik voel). Dit zijn immers twee hele verschillende ervaringen. ~ lzv