17:30 – Ik zit vast op het onderwerp ‘vertrouwen hebben’ en ‘overgeven aan mijzelf’. Ik (als ego/persoon) ervaar ik mijzelf niet vertrouw. Ik vertrouw ‘mijzelf als geheel’ niet en ik vertrouw het leven niet, wat feitelijk één en hetzelfde is.
Absoluut vertrouwen is er nu. Absoluut vertrouwen was er. En absoluut vertrouwen is er altijd geweest. Er is nooit geen absoluut vertrouwen geweest, omdat het enige dat er werkelijk bestaat is het oneindige geheel zelf, oftewel het leven zelf. Dat snap ik in theorie en toch lukt het mij maar niet om het ego en zijn wantrouwen richting het Zelf en het leven los te laten.
Ik voel zoveel wantrouwen. En ik klamp me krampachtig aan het ego vast, als reactie op wat ik voel en ervaar: wantrouwen en onzekerheid.
Ik ervaar veel onzekerheid op het gebied van keuzes maken. En iets anders volgen dan het ego (lees: emoties en gedachten die ik ervaar).
Ik heb op innerlijk rustige momenten ervaren wat het betekent om mijn ‘inner-weten’ te volgen. En dat voelde toen heel gemakkelijk, ontspannen en vanzelfsprekend (waarom zou ik überhaupt iets anders willen volgen dan dat?).
Maar op gebied van werk en ook vooral hier in mijn eentje thuis loop ik helemaal vast. Echt helemaal vast. De kern van mijn probleem is dat ik niet accepteer hoe ik mij voel. Het gevolg is dat ik vasthoud aan het observerende ego dat een oplossing probeert te vinden voor het diepe gevoel van wantrouwen dat het ervaart intern. Krampachtig probeer ik dan te zoeken wat ik moet volgen om uit die staat van wantrouwen te komen: emoties? Gedachten? Een stem die tegen mij praat? En welke stem moet ik dan hebben van de twee of drie die tegen mij praten?
Er is een stem waarvan ik geloof dat die goede adviezen geeft. Het is een positieve stem die goede tips en adviezen geeft en mij niet constant veroordeelt en afwijst en van harde kritiek voorziet. Ik heb altijd geloofd dat dat mijn innerlijke stem is, maar is dat wel zo? Volgens mij praat ik gewoon tegen mijn ego-zelf of een ander deel van het ego. Op die momenten kan ik mij wel rustig en ontspannen voelen, omdat het gevoel van paniek en de gedachte ‘wat moet ik doen?’ verdwijnt. Die ego-stem volgen biedt rust en comfort en ontspanning.
Mijn conclusie: zolang ik geen vertrouwen heb in ‘mijzelf als geheel’ en het leven, zal ik niet in staat zijn om het ego los te laten en er stap-voor-stap van te onthechten. Zolang ik niet geloof in ‘mijzelf als geheel’ zal ik vast blijven klampen aan het ego waar ik waarde aan hecht en in geloof.
Tot zover een belangrijke constatering en consequentie van mijn gedrag.
Waarom heb ik geen vertrouwen in mijzelf? Waarom geloof ik niet in mijzelf?
- Omdat ik bang ben dat wat ik doe (toch) verkeerd is → angst om fouten te maken.
- Omdat ik bang ben om afgewezen en verlaten te worden als ik iets verkeerd / fout doe.
- Omdat ik bang ben dat alles in de soep loopt als ik mijzelf ga vertrouwen.
- Omdat ik bang ben dat mensen heel erg boos op mij worden als ik iets verkeerd / fout heb gedaan.
- Omdat ik bang ben dat ik toch niets toevoeg.
- Omdat ik bang ben om de schuld te krijgen als ik iets verkeerd / fout heb gedaan. En daarvoor veroordeeld en voornamelijk gestraft wordt.
Conclusie: ik ben bang om weer de schuld te krijgen, veroordeeld te worden, gestraft te worden. En daarmee afgewezen te worden.
Ik heb mijzelf de schuld gegeven dat mijn vader mij (ons gezin) heeft verlaten. Ik geloof dat het mijn schuld is. En die draag ik nog steeds met mij mee.
Waarom heb ik mijzelf de schuld gegeven dat mijn vader ons heeft verlaten?
Om de donkere diepe pijn die opkwam bij de woorden “papa komt niet meer” van mijn moeder te onderdrukken, te verdringen en te ontkennen → met mij is niets aan de hand, maak je maar geen zorgen om mij, met mij gaat alles goed, er is niets aan de hand, alles gaat goed hier.
Verdriet, woede, onmacht, radeloosheid, onzekerheid, allemaal de kop in gedrukt in het lichaampje van mijn 7-jarige zelf. Allemaal omdat ik toen al geloofde ‘ik mag er niet zijn’.
Dat diepe gevoel van wantrouwen, gebrekkigheid, er is iets mis zal ik moeten leren omarmen, want ik merk en ervaar dat ik er innerlijk nog steeds veel weerstand tegen heb → ik mag er letterlijk niet zijn – met mijn gevoel – van mijzelf.
De andere kant van het verhaal
Ik geloof dat ik een persoon ben met een verleden = illusie en afweer.
Ik geloof dat ik mijn verleden kan oplossen door mijn gevoel / gevoelens op te lossen → als ik de oorzaak/reden van mijn negatieve gevoelens weet (inzicht overtuiging + doorvoelen), dan lost het verleden ook automatisch op → hier kan ik in theorie een leven lang druk mee zijn.
Ik geloof dat ik aan het leven kan ontsnappen door levensenergie te blokkeren → mijzelf voor de gek houden.
Ik geloof dat er een manier is om mij niet aan het leven over te geven; ik geloof dat er een manier is om overgave aan ‘mijzelf’ en het leven te ontlopen; ik geloof dat er een manier is om mij over te geven aan onzekerheid en mijzelf, en tegelijkertijd toch controle te houden = mijzelf voor de gek houden.
Ik zal vrede moeten sluiten met mijzelf. En mijzelf moeten bevrijden van de haat jegens mijzelf als straf voor het feit dat mijn vader mij (ons) heeft verlaten. En lief leren zijn voor mijzelf. En mijzelf lief leren hebben.
En volgens mij ben ik er nu ook weer in de illusies en emotionele overtuiging van het ego getrapt… ~ lzv