22:00 – Vandaag kwam ik weer een aantal klassieke denkfouten in mijzelf tegen. Ook kom ik mijzelf enorm tegen tijdens mijn salsalessen. Vandaag ben ik begonnen met salsa op niveau 2 en ik ervaar de neiging om controle te hebben én te houden via het denken. Ik probeer te leren salsa dansen via het denken. En dat werkt niet.
Wat erachter zit is het volgende. Ik merk dat ik de dans met een dame heel persoonlijk neem en dat ik bang ben om door de mand te vallen. Ik ben bang om te falen. Tegelijkertijd probeer ik te leren via het denken (dat is wat ik ken), maar dat werkt niet. En ik vind het gewoon ontzettend spannend om te leiden als man en in de persoonlijke ruimte van een vrouw te zijn/komen (die ik niet goed ken). Deze combinatie van drie factoren zorgt ervoor dat ik flink in mijn hoofd kan zitten tijdens salsa. En dat ik gewoon niet lekker in mijn gevoel zit en niet lekker dans. En dat veroordeel ik vervolgens weer. Ik ben mij ervan bewust, maar het lukt me vaak niet om gerust te stellen en mijzelf de veiligheid te geven die ik geloof te missen/nodig te hebben.
Uitwerkingen van denkfouten
1. ‘Ik moet mij anders voelen’ → ‘ik voel een probleem, er is een probleem’.
De spanning als gevolg van dissociatie en disconnectie van het zelf, die ik voelbaar. De fysieke pijn en stress als gevolg daarvan zijn vaak moeilijk te dragen. Het verlangen naar heelheid, innerlijke rust en vrede is dan zo groot, ik heb daar dan zo’n behoefte aan, dat de neiging tot analyseren en proberen op te lossen zeer sterk is. Vooral als ik in mijn slaap dissocieer en vervolgens wakker word is ontzettend zwaar en moeilijk in de ochtend.
De waarheid is dat ik mij vaak anders gevoeld heb (lees: beter gevoeld heb), maar dat ik (als persoon/ego) daar geen positieve invloed op heb. Vrede, rust, geluk zijn geen staten van zijn die het ego kan creëren; die het ego kan opwekken en vasthouden als het maar het ‘juiste’ doet.
2. ‘Ik moet iets doen om mij anders te voelen’ → ‘valse hoop’-afweer.
Als ik maar dit of dat doe. Als ik maar het ‘juiste’ doe. Als ik maar dit of dat doorzie. Als ik maar… Allemaal doen, doen en nog meer doen. Doen in denken en doen in handelen. Allemaal nutteloze denk- en handelingspatronen. Het resulteert alleen maar in nog meer spanning, nog meer stress en nog meer pijn. Keer op keer op keer. Zal het kwartje dan ooit vallen?
De waarheid is ‘er is voelen’. En ik (als ego/persoon) hoef er niets voor te doen. En bovendien kan ik dat ook niet.
3. ‘Ik moet verleden oplossen op mijzelf te kunnen accepteren’ → is dat waar?
Deze overtuiging blijf ik ook in geloven ervaar ik. Ik blijf geloven dat de gedachten, overtuigingen en samenhangende emoties en gevoelens hiernu het probleem zijn dat ik mijzelf niet accepteer. Zelfafwijzing hangt samen met het geloof in een verleden, maar dat betekent niet dat ik het geloof in een verleden als probleem kan benaderen. Het gaat er niet om om het verleden los te laten. Het gaat erom te doorzien dat het verleden niets met ‘mij’ te maken heeft. En daar lijk ik nog niet toe bereid.
Ik kan het verleden niet oplossen. Ik kan wel zien voor wat het is: een verzameling aan gedachten, overtuigingen, ideeën en herinneringen waar ik aan gehecht ben. En die ik betekenis geef door erin te blijven geloven (alsof ze iets over ‘mij’ zeggen).
De waarheid is dat alle gedachten, overtuigingen, emoties, gevoelens, herinneringen onwaar zijn. De betekenis die ik eraan toeken creëert de ervaring van een verleden hiernu voor de denker (ik dus). Op zichzelf betekenen als die zaken niets buiten mijzelf. Ik ben het middelpunt van mijn eigen egocentrische universum.
4. ‘Er is een reden/oorzaak voor mijn zelfafwijzing’ → ‘ik doe iets niet goed’.
Ook een hardnekkige denkpatroon is dit. Er is natuurlijk een reden/oorzaak voor mijn ervaring van zelfafwijzing. Maar het is niet dat ik iets niet goed doe. Er bestaat geen goed of fout. De enige reden/oorzaak voor mijn ervaring van zelfafwijzing is geloof. En daaruit voort komt de ervaring van afgescheidenheid en het hele verhaal over mijzelf dat ik mijzelf vertel: ‘ik ben niet goed genoeg’ en ‘ik doe het niet goed’ (beiden ‘primaire afweer’).
De waarheid is dat zelfafwijzing een illusie is. Het is een afweermechanisme van het ego om zichzelf te beschermen tegen afwijzing, eenzaamheid en uiteindelijk het grote niets (de dood). Het afleggen van dit harde pantser, het schild blijkt een levenswerk te zijn voor mij. Een moeilijke weg vol met spanning, stress en pijn. ~ lzv